Wat een croissantje en een espresso in de morgen is voor een fransman zo belangrijk is de lunch tussen de middag voor de Amerikanen. Elke dag om 11.30 pakken onze collega's hun tassen in en gaan ze een uur uitgebreid warm lunchen. Bij de Thai, de Chinees, Mexicaan of de Italiaan.
Ze vinden het "disgusting" dat wij met onze bruine boterhammen met pindakaas achter de computer blijven zitten. Het wordt dus tijd dat we meer gaan integreren. Ling komt mij vandaag halen voor mijn eerste lunchafspraak. Ling is de vrouw van de broer van de vrouw van onze collega Bill (zijn jullie er nog ?). Wij gaan eten bij haar eerste werkgever, een Chinees restaurant down town. Ling heeft een mooie story te vertellen. Acht jaar geleden was ze Engelse lerares in een dorpje boven Beijng (China). Op een dag besloot ze een andere wending aan haar leven te geven. Ze pakte haar koffers in en vloog naar San Francisco. Ze kende helemaal niemand in Amerika. Nadat ze een kamer had gehuurd, ging ze illegaal werken in dit Chinese restaurant. Eerst liep ze naar haar werk, maar later kon ze een fiets kopen. Inmiddels woont ze 8 jaar in Amerika en is ze happy met haar man Nick. Ze bezitten een gigantische groot huis in Woodside en haar fiets is verruild voor een Mercedes Cabrio. "The American dream"bestaat dus nog. Nadat we heerlijk hebben gegeten blijft er toch nog wat over. Ik moet het van Ling mee naar huis nemen, want de Amerikanen zien het als een verspilling als je het laat liggen. Bij ons wordt je als goedkoop bestempeld. Een uur later wordt ik weer op kantoor
afgezet met voor het eerst een "doggie bag" in mijn handen. Rita V zou trots op mij zijn.
No comments:
Post a Comment