Ze zijn hier in Amerika erg streng op het gebied van discriminatie. Als je nieuwe medewerkers wil aannemen mag je bij de sollicitatie gesprekken nooit vragen naar leeftijd, ras, of je wel of geen kinderen wil etc. Mocht er ooit maar iets van blijken dat je iemand niet hebt aangenomen om een van deze redenen dan ben je flink zuur als werkgever. Pensioen kennen ze hier dus niet en iedereen werkt gewoon door, zolang als het nodig is of als je het leuk vindt. Toen ik een tijdje geleden electronisch aan het inchecken was op de luchthaven van Phoenix, lukte het niet om mijn stoelnummers te veranderen. Een medewerker achter de balie schoot mij te hulp. Ik gaf het na een tijdje op, maar hij bleef volhouden, zijn vingers trillde op het beeldscherm. Toen het uiteindelijk lukte, vertelde hij dat dit zijn tweede werkdag was. Hij was 72 en had deze baan aangenomen voor 60 uur per maand. Het verschafte hem voordelig reizen, waardoor hij vaker zijn zoon in Londen kon bezoeken. (foto: we hebben op kantoor altijd een break van een kwartier(van 15.30-15.45) s'middags in de keuken.
Dan kletsen we even gezellig bij met elkaar. Van links naar rechts op het krukje is Arun, Isabelle, John, Matt en Sandy. Bill en Andre zijn op reis en ik neem de foto).
No comments:
Post a Comment