Andre heeft zich vandaag vertild aan een tafel op kantoor. Hij wordt horizontaal afgevoerd door Wim naar huis met een tussenstop bij de Chiropractor, die probeert te redden wat er te redden valt. Gelukkig zijn Anita (mijn zus) en Tante Ton gisteren aangekomen. Wij ondersteunen samen de patient en Tante Ton, 40
jaar verpleegkundige geweest in het binnengasthuis in Amsterdam, neemt meteen haar oude beroep weer op en spreekt hem bemoedigend toe. Hij moet plat liggen met zakken ijs op zijn rug. Aan en uitkleden, onder de douche en naar het toilet, alle gewone dagelijkse handelingen zijn plotseling een uitdaging en gaan gepaard met ondragelijke pijn. Een paar keer kan ik hem net opvangen als hij bijna flauw valt. Het weekend rij ik op en neer naar de chiropractor en Anita en Ton komen bij van hun jetlag in de schaduw. De temperatuur is in
middels opgelopen tot 36 graden. Als we op maandag een paar uur op kantoor zijn, zie ik Andre voetje voor voetje rondschuiven. Zijn t-shirt kruipt iets omhoog en ontbloot een reisbuiktasje vol met ijselementen uit de koelbox, die hij op zijn onderrug heeft gebonden. Het lijkt wel een terrorist met explosieven. Al snel begint hij zich beter te voelen en op dinsdag avond rijden we naar Carmel waar Anita en Ton inmiddels in een hotel verblijven. We gaan met zijn drieen een toertje langs de kust maken en Andre rijdt s'avonds met een kussen in zijn rug terug naar huis.
Andre heeft zich vandaag vertild aan een tafel op kantoor. Hij wordt horizontaal afgevoerd door Wim naar huis met een tussenstop bij de Chiropractor, die probeert te redden wat er te redden valt. Gelukkig zijn Anita (mijn zus) en Tante Ton gisteren aangekomen. Wij ondersteunen samen de patient en Tante Ton, 40
jaar verpleegkundige geweest in het binnengasthuis in Amsterdam, neemt meteen haar oude beroep weer op en spreekt hem bemoedigend toe. Hij moet plat liggen met zakken ijs op zijn rug. Aan en uitkleden, onder de douche en naar het toilet, alle gewone dagelijkse handelingen zijn plotseling een uitdaging en gaan gepaard met ondragelijke pijn. Een paar keer kan ik hem net opvangen als hij bijna flauw valt. Het weekend rij ik op en neer naar de chiropractor en Anita en Ton komen bij van hun jetlag in de schaduw. De temperatuur is in
middels opgelopen tot 36 graden. Als we op maandag een paar uur op kantoor zijn, zie ik Andre voetje voor voetje rondschuiven. Zijn t-shirt kruipt iets omhoog en ontbloot een reisbuiktasje vol met ijselementen uit de koelbox, die hij op zijn onderrug heeft gebonden. Het lijkt wel een terrorist met explosieven. Al snel begint hij zich beter te voelen en op dinsdag avond rijden we naar Carmel waar Anita en Ton inmiddels in een hotel verblijven. We gaan met zijn drieen een toertje langs de kust maken en Andre rijdt s'avonds met een kussen in zijn rug terug naar huis. 
No comments:
Post a Comment