28 februari 2006

Gelukkig kent Willcox nog een cafe met een goed espressoapparaat. Het bord hangt aan de gevel voor alle cafeine verslaafde passerende reizigers, want hier wil geen mens overnachten. We zijn zojuist met zwaar vracht verkeer over de highway 10 richting New Mexico gereden door een kerkhof van klapbanden. Dat kom je wel vaker tegen op routes waar het asfalt te heet wordt onder de zon. We nemen de koffie mee in de auto en slaan rechtsaf richting de Chiricahua Mountains. Een steppeachtig landschap strekt zich voor ons uit omlijst door bergen. We rijden 50 mile op weg naar de Sunglow ranch, zonder een mens tegen te komen. Ik heb het adres op internet gezien, maar we hebben niets gereserveerd. Nu maar hopen dat ze plaats hebben. We gaan nog 10 mile over gravelwegen en dan plotseling zien we wat daken aan de horizon verschijnen. Gelukkig zijn er altijd van die avonturiers, die in een volledig afgelegen gebied, de reiziger van dienst willen zijn met een mooi onderkomen op een schitterende plek. Ze hebben 16 kamers, waarvan nog drie beschikbaar. Wat een opluchting ! We trekken onze wandelschoenen, aan voor een wandeling van twee uur nog steeds op hun eigen terrein. Dorma (de hond) is onze gids en verdwijnt zo nu en dan de busch in voor een lekker konijntje. Moeder kookt de pot s'avonds en haar zoon bedient. Onder een heldere hemel vol sterren zoeken we al vroeg ons nest op. Een stapel boeken over birdwatching ligt als slaapliteratuur op ons nachtkastje. Ik kom niet verder dan de titel van het eerste boek, 500 species of hummingbirds.