Het begon al met de kerst. Een onverklaarbaar zwaar gevoel in mijn voorhoofd. Twee weken later kwam de uitbarsting. De bacillen vlogen in het rond. Ik was niet de enige, het ziekteverzuim op kantoor nam elke dag toe. Nadat alle holtes bij mij waren leeggestroomd, kreeg Andre een zware verkoudheid. Waarschijnlijk was ik toch nog niet helemaal resistent, want gisteren begon het gewoon weer opnieuw. Als een lekkende kraan zat ik boven mijn toetsenbord. Ik ben mijn hele leven nog niet zo verkouden geweest, een vergelijking met de druipsteen grotten van Han is hier op zijn plaats. Vandaag ben ik thuis gebleven om niet nog meer mensen op kantoor te besmetten. Inmiddels zijn alle papieren tissues, zakdoeken en keukenrollen gebruikt, waarop ik noodgedwongen onze toiletpapier voorraad moest gaan aanspreken. Na even te hebben uitgeslapen kruip ik toch maar achter de computer in mijn werkkamer. Omdat de 'launch' van de website in zicht komt, worden deze week alle databases geladen. Dat gaat gepaard met problemen, waarop wijzigingen volgen en daar moet ik aan werken. De database van de 'getting around sectie' waar ik maanden geleden aan begonnen ben, kent inmiddels 2600 records X 14 kolommen = 36.400 vakjes met informatie. Het is dus geen klein klusje om de gegevens te modificeren en het vergt bovendien een grote concentratie. Af en toe kijk ik toch even naar buiten en zie ik voor het eerst sinds lange tijd de twee pauwen weer op het tuinhek zitten. Ze kijken statig over hun verworven territorium uit. Het is een mooi gezicht. Nog drie maanden en dan begint het gekrijs s'nachts weer. Van schrik, grijpen we ons dan weer aan het matras vast, in staat om die mooie blauwe nek in een ruk om te draaien.
No comments:
Post a Comment